Pinot Blanc

Pinot Blanc is geen apart ras maar de witte mutatie van Pinot Noir; de officiële Franse rassencatalogus zegt dat in precies die bewoordingen. Genetisch is het dus dezelfde plant, met één verschil: in de genen die de kleurstof in de schil aansturen — de VvMybA-groep op chromosoom 2 — ontbreekt een stuk DNA, waardoor de bes geen anthocyaan meer aanmaakt en groen blijft.

Een studie van Vezzulli en collega's in het Journal of Experimental Botany (2012) legde uit hoe dat precies zit, en corrigeerde meteen een oud misverstand. Pinot Blanc is niet ontstaan uit Pinot Gris of omgekeerd: het zijn twee onafhankelijke mutaties van Pinot Noir. Bij Pinot Blanc gaat het om een kleine deletie van honderd tot bijna tweehonderd kilobasen, en die zit in béíde celllagen van de scheut, wat verklaart waarom de druif volledig wit is en niet grijsgetint.

De aanplant is vrij stabiel gebleven: in Frankrijk 610 hectare in 1958, 1.503 hectare in 1998 en 1.280 hectare in 2018, met de Elzas als thuishaven. Verder is hij vooral een Midden-Europese druif. In Duitsland heet hij Weißer Burgunder — daar stond in 2018 zo'n 5.540 hectare — in Oostenrijk Weissburgunder, in Italië Pinot bianco en in Slovenië Beli pinot.

Hij is productiever dan Pinot Gris en Pinot Noir, en de wijnen zijn navenant: aangenaam, licht van bouw, met matig zuur, appel, citrus en een bloemige toets. Dat maakt hem tot een uitstekende basiswijn voor mousserende wijn — in de Elzas is hij het meest gebruikte ras voor Crémant d'Alsace. Wie hem naast een Chardonnay proeft, merkt dat het profiel discreter en minder uitgesproken is; dat de twee in Amerikaanse en Italiaanse wijngaarden lang door elkaar liepen, is met dat gegeven goed te begrijpen.

Wijnclub Zottegem proefde negen wijnen van Pinot Blanc uit vier landen, tussen 2008 en 2025. Die wijnen kwamen het vaakst uit Duitsland. De druif staat elders ook bekend als Pinot Bianco en Weisser Burgunder.