Mavro

Mavro is de meest aangeplante druif van Cyprus. De naam is gewoon het Griekse woord voor zwart (μαύρο) en zegt dus niets meer dan wat je ziet. De Italiaanse ampelograaf Giuseppe di Rovasenda beschreef hem in 1877 al onder de naam Cipro Nero, "Cyprisch zwart".

Wat de druif bijzonder maakt, is niet zijn smaak maar zijn wortels — letterlijk. Cyprus is aan de druifluisplaag ontsnapt die in de negentiende eeuw zowat heel Europa dwong om over te enten op Amerikaanse onderstammen. Cypriotische wijngaarden staan daardoor nog grotendeels op eigen wortel, wat elders in Europa een zeldzaamheid is geworden.

Zijn bekendste rol speelt hij in Commandaria, de zoete wijn van de zuidelijke Troodos-hellingen, die van zongedroogde druiven gemaakt wordt: Mavro levert daar het rode deel, Xynisteri het witte. Daarnaast gaat een groot deel van de oogst naar zivania, de Cypriotische druivenbrandewijn.

Als tafelwijn heeft Mavro het moeilijker. Hij geeft in het warme klimaat veel suiker maar weinig kleur, zuur en geur, en de eilandelijke wijnbouw is de jongste decennia dan ook aan het herplanten met andere inheemse rassen zoals Maratheftiko en met internationale druiven. Wie de naam op een fles ziet, kijkt meestal naar een lichte, zachte rode of rosé bedoeld om jong te drinken — of naar een fles Commandaria, en dat is een heel ander verhaal. Overigens is Mavro ondanks de gelijkende naam níét verwant aan het Bulgaarse Mavrud.

Wijnclub Zottegem proefde één wijn van Mavro uit Cyprus in 2024.