Barbera

Barbera is een blauwe druif uit het Monferrato, in Piemonte. De oudste aanwijzing is een reeks aktes uit de kathedraal van Casale Monferrato, tussen 1246 en 1277, waarin sprake is van wijngaarden beplant met *bonis vitibus barbexinis*. VIVC voert hem onder de naam Barbera Nera, met Italië als land van herkomst en vijfendertig synoniemen.

Zijn afstamming is pas de laatste jaren opgehelderd. VIVC noteert één ouder — Coccalona nera, ook bekend als Orsolina, een vrijwel vergeten Piemontese druif — en laat de tweede open. Dat Orsolina zo'n vruchtbare stamvader was, blijkt uit het gezelschap: Riesling italico komt uit dezelfde ouder voort en is dus een halfbroer van Barbera.

Vandaag is Barbera vooral een Piemontese aangelegenheid. In 2010 stond er in Italië 20.524 hectare, wat hem zesde maakte onder de Italiaanse blauwe rassen. Barbera d'Asti en de strengere deelzone Nizza zijn DOCG; Barbera d'Alba en Barbera del Monferrato zijn DOC. Buiten Italië ligt het zwaartepunt in Californië en Argentinië.

Wat hem in het glas herkenbaar maakt, is een ongewone combinatie: diepe kleur en hoge zuren, maar weinig tannine. Waar Nebbiolo van dezelfde heuvels een stug, samentrekkend geraamte geeft, is Barbera meteen soepel en sappig — vandaar zijn reputatie als de alledaagse wijn van Piemonte, terwijl Nebbiolo de zondagse is. Jong ruik je intense verse kers en braam; met hout erbij wordt hij ronder en voller, met pruim en specerij. Hij rijpt ongeveer twee weken vóór Nebbiolo, wat betekent dat een teler beide kan planten en toch niet twee keer tegelijk moet oogsten.

Let op de naamgenoten: Barbera bianca is géén witte mutatie maar een eigen ras, en Barbera del Sannio en Barbera Sarda zijn genetisch niet met Barbera verwant.

Wijnclub Zottegem proefde zes wijnen van Barbera uit Italië, tussen 2008 en 2018. Die wijnen kwamen het vaakst uit Italië.